پنجره ای بودم شبنم خورده رو به سحر
رو به طلوع
در ایستگاهی از قطار پیاده شدم
پنجره ای داشت رو به روی هیچ
ساعت شنی ایستگاه در کنارم
ساعت مچی من با ساعت شنی هم کوک بود
کوک ساعت من با غروب نا کوک می شد
از طلوع تا غروب
از غروب تا طلوع
چه تفاوتی !
همان لبخند مبهم
پر از گفتار . . .
که سال ها زمان برای رمزگشایی آن لازم است
من همان ویروس واگیردار خنده ی مبهم هستم
همان ریشه ی درخت همیشه سبز
همان حس سنگ های خنک خیس خورده ی تیره مشکی
قله های قهوه ای
همان انحنای ابرهای سپید
همان نوسان سینوسی حرکت زمین
همان رویش سبز دانه از دل خاک
و همان حس برگ نوظهور از شبنم درخشان باران زده
و همان سوت قطاری چوبی
و همان خواب پیچ ریلی که دهان تونل بلعید !
و همان ایستگاه قطار
همان ایستگاه سکوت و پر از شادی و شور
همان حس خوب آغاز به رفتن
آغاز سفر.
اگر تنها ترین تنها شوم باز هم خدا هست.(دکتر شریعتی)