این راه بی انتها

شب تو مه.

انگار مه بلعیده بود جاده رو.

چقدر خیالم خیس بود.

همه چیز تو خیالم غرق شده بود.

تصمیم رو گرفته بودم.

تو دل جاده دویدنم گرفت تا ته نا معلومش.

انگار تو خلا می دویدم.

حس غریبی وجودم رو در بر گرفته بود که نمی دونستم چیه.

یه حس لطیف و خنک.

دلم می خواست سلول هام وجود خنک و نم خورده ی کوه رو لمس کنه . . .

این چه حسیه ؟ !

نویسنده.